Her anne çocuğu için her şeyin en iyisini
ister ve bunu sağlamaya çalışır. Bu çabalardan biri
de yemekle ilgilidir.
Yemek yeme alışkanlığı doğru bir biçimde
kazanılması gereken bir alışkanlık olmasına rağmen
evlerimizde bununla ilgili sorunlar yaşanmaktadır.
Öncelikle yemek yemek neden bir soruna
dönüşür bunu saptamaya çalışalım.
Çocuklar bizim sandığımızdan daha gelişmiş varlıklardır
ve bizim duygularımızı kullanmayı da çok iyi bilirler.
Bilirler ki yemek yemezlerse anneleri
üzülür ve onlara rüşvet verirler. “Yemeğini güzel
yersen parka gideriz, tabağındakini bitirirsen çikolata
yiyebilirsin, bu yudumu da al bak, televizyonu açacağım.”
gibi. Ucunda çifte kazanç olan bir eylem planını güzelce
uygularlar, elbette ki 2 yaşındaki bir çocuğun bu
davranışı sezgiselken 5 – 6 yaşındaki bir çocuğun
davranışı son derece bilinçli olmaktadır.
Bu nedenle yemekle başka şeyler arasında
ilişki kurmanız hiçbir şekilde doğru değildir. Yemek
yapmak bizim sorumluluğumuz yemek ise çocuğumuzun
sorumluluğudur. O’ na bu sorumluluğuna sahip çıkabilme
fırsatı vermeliyiz. Aksi taktirde çocuğumuz yanlış
mesajlar alacak ve yanlış genellemelere ulaşacaktır.
Örneğin:
Mesaj 1: Yemek yemezsen ben üzülürüm
(Anne)
Genelleme: Yemek yemezsem annemi üzerim, onu üzmek
ve cezalandırmak istediğimde yemek yemem. (Çocuk)
Mesaj 2: Yemek yemen
için elimden geleni yaparım. (Anne)
Genelleme: Annem nasılsa bana rüşvet verecek, biraz
direneyim de kazançlı çıkayım. (Çocuk)
Mesaj 3: Sen yeter ki
ye bunun karşılığını veririm. (Anne)
Genelleme: Her şeyin bir karşılığı var, o zaman bunu
her zaman kullanmalıyım. (Çocuk)
Genelleme Çıkarlarımı gözetmeliyim, her
fırsatı değerlendirmeliyim. (Çocuk)
Unutmayalım ki çocuklarımız hep 3. yaşında
kalmayacaklar. İlerleyen zamanda bu masum rüşvetler,
önemsiz tavizler bizim için ciddi sorunlar ve tehlikeler
oluşturacaktır.
Yemek yemeği rüşvet karşılığı yapan çocuğumuz
aynı beklentiyi ders çalışmak için ya da başka şeyler
içinde bekleyecektir. Bu durum, bu noktaya geldiğinde
anne baba olarak hem çok zavallı, hem çok çaresiz
hem de gerçekten zor durumda olacağız. Bunu engellemek
bugünden takındığımız tavırla ilgilidir.
O halde nasıl davranmalıyız?
Öncelikle onun bir birey olduğunu kabul edelim. Örn:
6 yaşındaki Ece “ben acıkmadım” dedi. Peki kızım “acıktığında
aynı yemeği ısıtırım” (Başka seçeneği olmadığını anladı.)Bu
kabul ediş onun özsaygısının gelişmesine ve özgüvenin
oluşmasına da katkı sağlayacaktır.
Gereksiz müdahalelerden kaçınalım. Hadi
oğlum çabuk ye, dikkat et dökeceksin, doğru ye yemeğini”
gibi. Bu müdahaleler çocuğun yapmakta olduğu eylemle
ilgili olumsuz duygu ve düşünce geliştirmesine yol
açacaktır. Çocuklarımız karşısında kararlı, ne istediğini
bilen ve kendinden emin bir tavır sergilememiz halinde
o, sınırın nereye kadar gideceğini hemen anlayacaktır.
Dedim ya onlar bizim sandığımızdan çok daha gelişmiş
ve akıllılar.
Biz ebeveyn olarak kararlı davranır ve
tutarlı olursak yaşadığımız sorunlarda o kadar azalacaktır.
Sorunsuz ve keyifli günler dileğiyle...
