Bir gün,
kozada küçük bir delik belirdi; bir adam oturup kelebegin
saatler boyunca bedenini bu küçük delikten çikarmak
için harcadigi çabayi izledi.
Ardindan sanki ilerlemek için çaba harcamaktan vazgeçmis
gibi geldi ona. Sanki elinden gelen her seyi yapmis
ve artik yapabilecegi bir sey kalmamis gibiydi.
Böylece adam, kelebege yardim etmege karar verdi;
eline küçük bir makas alip kozadaki deligi büyütmeye
basladi.
Bunun üzerine kelebek kolayca çikiverdi. Fakat bedeni
kuru ve küçücük kanatlari burus burustu.
Adam izlemeye devam etti; Çünkü her an kelebegin kanatlarinin
açilip genisleyecegini ve bedenini tasiyacak kadar
güçlenecegini umuyordu.
Ama bunlardan hiç biri olmadi! Kelebek hayatinin geri
kalanini kurumus bir beden ve burusmus kanatlarla
yerde sürünerek geçirdi.
Ne kadar denese de asla uçamadi.
Adamin iyi niyeti ve yardim severligi ile anlayamadigi
sey, kozanin kisitlayiciliginin ve buna karsilik kelebegin
daracik bir delikten çikmak için göstermesi gereken
çabanin, Yüce Yaraticinin kelebegin bedenindeki siviyi
onun kanatlarina göndermek ve bu sayede de kozanin
kisitlayiciligindan kurtuldugu anda uçmasini saglamak
için seçtigi yol buydu.
Bazen yasamda tam olarak ihtiyaç duydugumuz sey çabalardir.
Eger yüce yaratici, yasamda herhangi bir çaba olmadan
ilerlemenize izin verseydi, o zaman bir anlamda sakat
kalirdik. O zaman olabilecegimiz kadar güçlenemezdik.
Asla uçamazdik.
Güçlü olmak istedim. Ve Yüce Yaratici beni güçlendirmek
için zorluklar yolladi.
Bilgelik istedim. Ve Yüce Yaratici bana çözmem için
sorunlar yolladi.
Basari istedim. Ve Yüce Yaratici bana çalismam için
zekâ ve kas gücü verdi.
Cesaret istedim. Ve Yüce Yaratici bana üstesinden
gelmem gereken sorunlar verdi.
Sevgi istedim. Ve Yüce Yaratici bana, Yardimci olmam
için sorunlu insanlar yolladi.
Iyilik istedim. Ve Yüce Yaratici bana firsatlar yolladi.
Istedigim hiçbir seyi elde edemedim fakat ihtiyaç
duydugum her seyi elde ettim.
Yasaminizi korkusuzca yasayin, zorluklarin tümüne
gögüs gerin ve onlarin üstesinden gelebileceginizi
açikça gösterin.