New York’ta yasayan bir ögretmen lise son siniftaki ögrencilerinin diger insanlardan farkli özelliklerini vurgulayarak onlari onurlandirmaya karar vermisti. California Del Mar’dan Helice Bridges tarafindan getirilmis süreci kullanarak her ögrencisini teker teker tahtaya kaldirdi. Ilk önce ögrencilere sinif ve kendisi için ne kadar özel olduklarini belirtti. Sonra herbirine üzerinde altin harflerle “Siz çok önemlisiniz!” yazili birer mavi kurdela verdi. Daha sonra, kabul görmenin toplum üzerinde ne gibi etkileri olacagini anlayabilmek amaciyla sinifina bir proje yaptirmaya karar verdi. Her ögrencisine üçer tane daha kurdela verip onlardan bu töreni gerçek dünyada devam ettirmelerini istedi. Ögrenciler daha sonra sonuçlari takip edecek, kimin kimi onurlandirdigini tesbit edecek ve bir hafta boyunca sinifa bilgi vereceklerdi.

Çoçuklardan biri gelecekteki kariyer çalismalari için kendisine yardimci olan, yakinlarindaki bir sirketin üst düzey görevlisini onurlandirmis, adamin yakasina mavi kurdelayi ilistirmisti.

Ardindan iki tane daha kurdela verdi ve “Sinifça bu konuda bir projemiz var. Sizden onurlandirmaniz için birini bulmanizi istiyoruz. Onurlandirdiginiz insanlara ekstra kurdela verin. Böylece onlar da bu projenin devam etmesi için baskalarini bulabilirler. Daha sonra lütfen bana ne oldugu konusunda bilgi verin!” diye rica etti.

O gün üst yönetici, suratsiz biri olarak bilinen patronunun yanina gitmeye karar verdi. Patronunun odasina girdi ve “is dünyasinda bir deha oldugundan ötürü” onu taktir edip örnek aldigini söyledi. Bu mavi kurdelayi yakasina takmasi için izin verip vermeyecegini sordu.

Saskina dönen patron, “Tabii ki!” seklinde cevap verdi. Yönetici de mavi kurdelayi patronun tam kalbinin üstüne, ceketine ilistirdi. Ekstra kurdeleyi verirken de, “Bana bir iyilik yapar misiniz? Siz de bu kurdelayi onurlandirmak istediginiz birine verir misiniz? Bunu bana veren çocuk, okulda bir proje yaptiklarini söyledi. Bu kabul görme töreninin devam etmesi gerekiyormus. Böylece bunun insanlari nasil etkiledigini belirleyeceklermis...” dedi.

O gece patron evine geldiginde on dört yasindaki oglunun yanina oturdu. “Bugün inanilmaz bir sey oldu” dedi. “Ofisteydim. Üsy düzey yöneticilerimden biri içeri geldi, bana hayran oldugunu söyleyip “Is dünyasinda bu kadar basarili oldugum için gögsüme bu kurdelayi ilistirdi. Hayal etmeye çalis... Benim bir dahi oldugumu düsünüyor. ‘Siz çok önemlisiniz!’ yazili bu kurdelayi tam gögsümün üstüne takti. Bana ekstra bir kurdela verdi ve onurlandiracak baska birini bulmami istedi. Arabayla eve gelirken bu mavi kurdelayla kimi onurlandirabilecegimi düsündüm ve aklima sen geldin. Ben seni onurlandirmak istiyorum. Günlerim asiri yorucu geçiyor.

Eve gelince sana pek ilgi gösteremiyorum. Bazen derslerden aldigin notlari begenmeyince ve odani toparlamayinca sana bagirip çagiriyorum. Halbuki bu gece bir sekilde buraya oturup sana benim için ne kadar farkli ve özel oldugunu söylemek istedim. Annen gibi sen de benim hayatimdaki en önemli insansin. Sen mükemmel bir çocuksun. Seni seviyorum!” diye devam etti.

Saskina dönen çocuk aglamaya baslamisti. Bütün vücudu titriyordu. Basini kaldirdi,
gözleri yas içinde olarak babasina bakti ve “Yarin intihar edecektim baba!” dedi.

“Ben senin beni hiç sevmedigini, beni hiç önemsemedigini düsünüyordum. Ama artik hersey çok farkli. Baba sen su an oglunun hayatini kurtardin!”

Sizin de sevginizi duymak, hissetmek isteyen insanlarin var oldugunu sakin unutmayin.

Merak etmeyin. Hepimize yetecek kadar KURDELA var.